......عاشقانه

پر از حرف و کلامم ولی بخاطر روز مرگیها و هضم شدن در شکم سیری ناپذیر روزگار وزندگی ، خیلی بیشتر از خیلی وقتها فرصتی برای گفتن و نوشتن پیدا نمیکنم و یا اصلافراموش میکنم و در حالیکه سنگینی حرفها را حمل میکنمسرگیجه ناشی از تجمع اونا رو پای صفرا می زارم..گاهی در برزخ بودن یا نبودن خیره به گذشته ها واردزمانی نامعلوم میشم که عطر خاطره های ریز و درشتبا بوی ناخوشایند حسرتها فضای آنرا پر میکند.لحظهای درنگ میکنم و کارت بازیگری را زمین می زارم وکارت شاهد را بر سینه میزنم تا شاید نیم نگاهی به بودنمبیندازم...