خیلی وقتا...

خیلی وقتا تو تنهاییهام دلم میخواد یکی باشه باهاش حرف بزنم اما تو اون لحظات که حرفها و دلتنگیهام

دارن خفه ام میکنن کسی نیست .

ناچارا تو این لحظات که کم هم نیستن با خودم حرف میزنم البته همیشه سعی میکنم حواسم

باشه تو جاهای عمومی بلند بلند با خودم حرف نزنم .

آخه در عین تنهاییم میدانم که خیلیها برای بر چسب زدن مثل جنون منو از اون نظر تنها نمیزارن!!!

خلاصه اینکه صادقانه میگم واقعا تنهایی پوست آدمو حسابی در میاره.

حالا ممکنه آدمایی باشن که بگن تنهایی خیلی خوبه یا اینکه تو جمع تنهان و از این حرفها و حالات

مختلف که وابسته به تنهاییه اما راستش منکه شخصا اینکه ناچار باشم بیشتر اوقات

با خودم حرف بزنم برام اصلا خوشایند نیست و بر عکس خیلی هم زجر آوره!

خدایا بخاطر همه الطاف و محبتها و نعمات و بخششهات و همه چیز بینهایت ازت ممنون و شاکرم هر چند

شکر من بینهایت برای حتی یکی از اونهمه بینهایت بازم کمه ولی به بزرگی خودت ببخش و ازم بپذیر.
آمین یا رب العالمین.